Mislukt

Ik had een interview en de vraag was of ik wel eens gewoon geluk heb of dat het kennis is. De vraag was gerelateerd aan mijn werk als fotograaf waar ik vaak probeer iets anders te maken door het nemen van risico’s. Uiteraard begon ik mijn antwoord met het gegeven dat je door je ervaring en kennis ook geluk af kunt dwingen maar dat je ook wel eens geluk hebt en toen herinnerde ik me een moment tijdens een workshop…

Tijdens een Canon evenement mocht ik geoefend fotografen kennis laten maken met zogenaamde lange lenzen. 300, 400, 500 en 600mm. We waren op een circuit en ik begon de dag met een verhaaltje over hoe ik denk en werk. Wat ik belangrijk vind en wat ik graag terug zie. Een deel van dat verhaal gaat over het werken met extreem lange sluitertijden. Een effect dat geweldig werkt in combinatie met die zogenaamde ‘lange lenzen’.

De cursisten kozen op een gegeven moment positie op het dak van het pitsgebouw en ik observeerde de klas van een afstand. Je ziet vaak al aan hoe iemand zijn ‘gereedschap’ gebruikt of het een kans van slagen heeft of niet. Juist omdat ik hier te maken had met geoefende fotografen zag het er allemaal best goed uit. Ik zag echter ook dat men niet echt tevreden was. Ze kruipen dan naar elkaar toe toe, beginnen ervaringen uit te wisselen, halen er wat mensen van Canon bij en het belangrijkste kenmerk van dit samen zijn was het hoofdschudden in de negatieve richting.

Toen ik aan kwam lopen begon men te lachen en confronteerde me met het verhaal dat het nagenoeg onmogelijk was om met een 500mm lens, vanuit die positie een auto te fotograferen terwijl je een lange sluitertijd gebruikt. In de ochtend had ik daar genoeg voorbeelden van laten zien maar nu in het praktijk gedeelte twijfelde men aan mijn verhaal…

Er stond best wat wind en dat maakt het stil kunnen houden van die lange lenzen niet eenvoudig. Dus als je meebeweegt met een auto en de wind krijgt grip op je lens dan kun je wel vergeten dat je exact met je onderwerp mee kunt bewegen. Ik pakte de camera en lens van een deelnemer. Keek door de zoeker om te kijken wat mijn beeld was, zette het eenpootstatief op de juiste hoogte, deed een test door een auto te volgen en stapte een paar stappen opzij. De gekozen sluitertijd van 1/40sec. De volgende auto volgde ik en deed één keer KLIK…

Inmiddels stond er zo’n tien man om me heen. Het was het moment van de waarheid. Die ene klik moest bewijzen dat ik echt een trucje kon of zakte ik door het ijs? Op de display van de camera stond een duidelijk herkenbare auto in volle actie en nog scherp ook. De mannen om mij heen waren duidelijk onder de indruk. Ik had iets gedaan wat hen gedurende een half uur proberen niet was gelukt. Ik was in 1/40sec toch iets meer in waarde gestegen.

Natuurlijk moet je een beetje geluk hebben met zo’n alles of niets foto, maar het geheim zat hem in de twee stappen die ik opzij zetten. Daardoor dekten een aantal toeschouwers de wind af en kon ik zonder al te grote problemen mijn onderwerp volgen en vastleggen. Is dat dan de kennis die je hebt vergaard als fotograaf, of gewoon basiskennis van het werken in de buitenlucht.

Weten wat je doet heeft vooral te maken met gemaakte fouten in het verleden. Ik had geluk dat ik ze mocht maken…

Geef een reactie