Het Hesje

Had zojuist een telefoongesprek met iemand over fotografen hesjes.

Het fotohesje is een gewild object voor iedere beginnende fotograaf of wannabee fotograaf. Het geeft je toegang tot een gebied waar niemand anders mag komen als alleen de fotograaf. Sommigen zijn zo blij met dat deel van hun accreditatie dat ze er de hele dag in rondlopen. In de wereld van autosport zie ik ze soms zelfs in de perskamer achter hun laptop met de tabard aan. Meestal volstaat een pasje voor toegang tot de pitlane maar velen gaan volledig uitgedost met hesje als een ‘pro’ ook hier te werk. Hoe dan ook, je kunt meestal niet zonder en dus is zo’n hesje een belangrijk deel van je uitrusting.

Persoonlijk erger ik me vaak dood aan deze ‘kledingstukken’. Aan de ene kant is het vervelend om in te werken omdat men er niet over na denkt. Bij het Wereldkampioenschap Formule 1 heb je twee mogelijkheden. Je kiest voor een permanent fotovest of voor een race-by-race hesje. Beiden zijn gemaakt om in te werken. Maar doe je DTM dan krijg je een uitvoering waarvan men trots zegt dat het dezelfde zijn als gebruikt bij Champions League voetbal. Wat is het verschil tussen voetbal en autosport? Bij voetbal zit je meestal rustig op je plek je werk te doen en bij autosport loop je de hele dag rond met een kilootje of 15 aan apparatuur. Camera’s aan je schouders en bewegen maar…

Je wilt dus geen hesje dat te warm is en je wilt niet dat je apparatuur van de schouders schuift. Maar wat ik ook niet begrijp, waarom zijn er raceseries of circuits die vinden dat de fotohesjes reflecterend moeten zijn? Persoonlijk vind ik het hoogst irriterend dat je foto verpest wordt door collega’s die in beeld alle aandacht opeisen. Moeten ze als richtpunt dienen voor coureurs? Ik heb wel eens gehad in de tijd dat Marlboro regenponcho’s uitdeelde dat men ons er op wees dat die voor een rode vlag konden worden aangezien. Waarom laat je fotografen er dan wel uitzien als marshals? Straks gaat een coureur naar jou lopen gebaren als hij een brandblusser nodig heeft.

Volgens mij moet een fotografen hesje herkenbaar zijn. Je moet kunnen zien dat iemand in een bepaald gebied mag komen. Maar dat kan ook met groen, grijs, blauw of afgeleiden daarvan. Het fijnst vind ik de hesjes gemaakt van dun katoen met aan de hoeken touwtjes om ze vast te knopen. Niet van die elastieken die altijd net op de hoogte van een zak zitten oid.. Gewoon simpel, licht, stroef en onopvallend. Ook belangrijk; kleurvast. Ik heb wel eens gehad dat na een dagje regen je je eigen kleding weg kon gooien omdat je de kleuren van het hesje er niet meer uitgewassen kreeg.

Je hebt uiteindelijk geen keuze. Je zult er in moeten werken, maar gewoon een beetje logisch nadenken zou het in veel gevallen voor fotografen een stuk aangenamer maken. Wat dat betreft heeft zo’n stukje stof met een nummer meer om het lijf dan je in eerste instantie zou denken.

Geef een reactie