Vingervlug

Ik geef nogal wat lezingen. De meeste voor Canon en veelal in het Engels. De inhoud en boodschap veranderen met grote regelmaat omdat de toehoorders niet altijd dezelfde doelgroep is. Soms gaat het over een specifiek product, over een nieuwe ontwikkeling, techniek en als ik geluk heb mag ik praten over mijn passie. Die passie is fotografie en niet autosport. Het werken met licht, het bedenken wat je wilt laten zien en dat vertalen naar je camera. Het gemak van 2012 is dat je redelijk snel kunt zien dat wat je in je hoofd hebt ook juist vertaald hebt. De display achterop je camera geeft de uitslag onmiddellijk. Maar de charme van het werken met film is niet alleen meen mooie herinnering, het is ook nog altijd een voorsprong die ik heb op de beginnende fotograaf anno nu.

Toen ik nog heel jong was kreeg ik af en toe een filmpje van mijn vader. Je had 36 opnamen en dus moest je eerst nadenken en dan doen. Je wilde onthouden wat je had gedaan en dus schreef ik dat op. Dan ging je je film inspoelen en in je ontwikkeltank stoppen. Dat deed je in het pikkedonker. Ieder streepje licht zou fataal zijn. Alles op gevoel. Je filmpje openbreken, afknippen, inspoelen en veilig opbergen. Dan de vloeistoffen en het schoonspoelen en dan…. Het was toch altijd weer spannend wat er op de film stond. Had je goed gedacht en juist gehandeld? Dan in de donkere kamer een print maken en kijken naar het eindresultaat. Dat was genieten. Dat wat je vaak een dag of dagen eerder bedacht had was uiteindelijk vertaald naar een stuk papier. Daar was je trots op daar werd je gelukkig van. Let wel ik was nog geen 15 jaar oud toen ik dit geluk al mocht ervaren.

Het eerst denken en dan gaan doen is iets dat velen tegenwoordig omdraaien. Dat kan ook en levert soms prima foto’s op maar ik denk nog wel eens terug dan die tijd van vroeger. Nee niet dat het toen beter was. Maar het was een hele goede leerschool. Maar wat was het een zooitje! Na afloop van een Grand Prix kon je 3 films ontwikkelen. Films, schaar, spoeltjes, tank… Alles ging in de lichtdichte zak. Met je handen deed je alles op de tast. Ik brak altijd mijn filmpjes open met m’n vingers. Dan het begin van de film recht afknippen en de hoekjes bijknippen om het inspoelen te vergemakkelijken. Dan de film in het spoeltje draaien en dan in de tank. Dat dus 3x. De vloeistoffen maakte je aan zodra je een perskamer betrad. Op het exact de juiste temperatuur had iedere fotograaf zijn flessen chemicaliën klaar staan. En na de chemicaliën moest je de film spoelen met water. Het gevecht om de kraan was begonnen want na afloop van die race had iedereen haast! Dan de film afstrijken en droogföhnen. Het was een drukte van jewelste. Het was een zooitje en we hebben heel wat tapijtjes vernield met onze knoeipartijen.

Het werd nog mooier. In een tank konden 3 spoelen. En die spoeltjes waren gemaakt voor één film. Maar als je genoeg ervaren was en echt gevoel in je vingers had dan kon je ook twee films tegelijkertijd inspoelen. En dus verhoogde je je capaciteit naar 6 films! Je kunt je die spanning nu niet meer voorstellen maar bedenk dat je in Brazilië een uur de tijd had om een podium foto bij de krant te krijgen. Je bent nog aan het nazweten van de race en dan moet je in alle rust die filmpjes inspoelen. Uiterst precies ontwikkelen en drogen. Dan het juiste beeld selecteren en inscannen. Dat duurde ook even. Dan nog de juiste captions er bij en dan met je modem inbellen. Piiiiiieeeep!!!! Gelukkig verbinding! En dan maar hopen dat de lijn niet verbrak want dan moest je weer opnieuw beginnen! Minuten tikten weg. De deadline kwam dichterbij en dus mocht er echt niets meer fout gaan!

Het was het vak en dat was het mooiste dat er was! En dus moet ik wel eens lachen om de problemen die fotografen van nu soms hebben. Moeten ze 30 euro betalen voor internet! Man ik rekende 3000,00 gulden af na afloop van een Grand Prix. Dan klagen ze over de snelheid van het internet. Nou je moet eens met je modem in gaan bellen! Tegenwoordig is het allemaal zoveel mooier, makkelijker en beter. Maar die kennis van toen is nog altijd de basis van nu.

Belangrijkste les, eerst nadenken dan doen. Heel goed nadenken. Zelfs nu alles veel beter is…

Geef een reactie