Blauw
Door Frits van Eldik
Prutsers zijn het.
Door Daniel van den Hoek
Hoe krijgen ze het bij het AD het toch steeds weer voor elkaar om een mooie foto te verprutsen? Wie zit daar in godsnaam achter de knoppen?! Je ziet het bijna iedere dag op de site. Kan me niet indenken dat Cor de Kock bovenstaande foto zo heeft aangeleverd. Als je niet weet hoe de knopjes van een programma werken, blijf er dan af. Of doe aan bijscholing. Of laat iemand het even aan je uitleggen. Je zou zo maar een mooie foto kunnen verprutsen….
Flora & Fauna
Door Frits van Eldik
Deze week de Dikkopschildpad….
Voor mijn beste vriend…
Door Frits van Eldik
Daar zijn ze weer…
Door Frits van Eldik
Tikkie Terug
Door Frits van Eldik
Ken je dat. Je vriendin die je duidelijk maakt dat het even tijd is voor een break. Even uitrusten en opladen. Ik wist ook wel dat het tijd werd maar er was nog zoveel te doen. Echter weet ik ook dat ik niet zo goed zou functioneren zonder die sterke ‘basis’ thuis. En omdat zij dus de ‘baas is’ luisterde ik en zei dat ze dan maar even wat moest regelen. En dus zit ik nu heerlijk te tikken op het balkon van een heerlijk landhuis. Slechts het geluid van de krekels en een heerlijk briesje houden ons gezelschap. ‘Het is hier fantastisch’ is nog zacht uitgedrukt. Hier kom ik inderdaad tot rust om over het heerlijke strand nog maar te zwijgen. Als er vandaag 30 mensen lagen te relaxen is het veel en de lunch met uitzicht op strand en zee onbetaalbaar en toch zijn we daar voor een eurootje of 16 klaar.
Vanmiddag tijdens het wegdommelen onder de parasol vroeg Aman me of ik wel eens ergens spijt van had. Het duurde enkele seconden en ik barste in lachen uit. Het was blijkbaar aanstekelijk want zij begon ook mee te doen al had ze nog geen idee waarom. Ja ik heb ergens spijt van… Als een naar schatting 14 jarige Frits liep ik met wat vrienden uit de buurt en balletje te trappen toen we concludeerden dan onze leren bal lek was. Wat doe je met een lekke bal? Kun je een lekke bal nog een tweede leven geven..?
Ik heb geen idee meer wiens idee het was maar we sneden hem open en vulde hem met puinsteen van een pand dat gesloopt werd. Het veel te zware 5-je legden we neer op straat en ging een meter of honderd verder op staan. We hadden aanvankelijk de hoop dat iemand spontaan de bal een trap zou geven. Vreemd genoeg gebeurde er niets. Tot na een half uurtje er een leeftijd genoot aan kwam lopen. Het ventje was niet helemaal nozel. We kenden hem wel maar daar was het dan ook mee gezegd. Alsof we elkaar direct begrepen veranderden we van hangjongeren in actieve voetballers. Laten we het ventje voor het gemak een naam geven, Peter. Peter stond inmiddels naast de bal en zag ons in de verte. We riepen. ‘Hé Peet, trap die bal effe!’ Peter schatte de afstand en concludeerde dat wij ver weg stonden. Om zijn daad kracht bij te zetten liep hij een meter of 10 terug, begon zijn aanloop en haalde hard uit… Zelden heb ik bij het vrijkomen van zoveel energie een bal slechts een meter zien afleggen. Peter schreeuwde het uit. Zijn leren schoentjes, die naar mijn idee dagelijks gepoetst werden, boden te weinig bescherming. Hij schreeuwde het uit en strompelde weg… Man wat hadden wij een lol!
Achteraf gezien denk ik nog wel eens terug aan dat moment. Dat ventje wiens leven al zoveel minder glans had dan het mijne mocht eindelijk één keer een rol spelen in de wereld van de ‘echte mannen’. En die ene keer heeft hem zeker twee dagen achtervolgt mentaal maar zeker fysiek! Dat had ik niet moeten doen…
Vanmiddag rolden de tranen over onze wangen. Ik kon het verhaal amper vertellen want ik zag alles zo weer voor me. Uiteindelijk vielen we in slaap omdat het monotone geluid van de branding beter werkt dan welke slaappil dan ook. Het is hier fijn en dat hou ik ook nog wel even vol… Wat dat betreft is Aman het beste reisbureau dat er is. Ooit deed ze dat beroepsmatig en weet wat ze wil en dat komt gelukkig naadloos overeen met mijn wensen voor een fijn leven. Gisteren waren we even op bezoek bij ‘vage kennissen’. Deze huizen een stuk verderop en het leek ons leuk ze even een bezoekje te brengen. Reistijd met onze Fiat Panda bedroeg ongeveer 3 uur en wat direct opviel was het kuddegedrag. Daar waar je vee oorlabels geeft had hier iedereen een polsbandje. Er was een onderscheid. Geel en oranje waren de kleuren die je onafscheidelijk verbonden met het ‘all inclusive’ resort. Bedjes aan het zwembad en strand stonden zo dicht bij elkaar dat men dacht te genieten van het zomerbriesje maar het bleek gewoon de adem van je naaste buur te zijn. Voertaal was vooral Nederlands. Eten doe je als volgt. Je gaat in de rij staan en pakt wat je pakken kunt al hebben de oranje bandjes privileges. Zij hebben een gereserveerde tafel en mogen eerst! Kinderen leren klokkijken aan de hand van eten. Het is ‘chipstijd’ rond 15.00uur en ‘caketijd’ is als de grote wijzer op de 6 staat en en kleine vlak voor de 5.
Het was een zeer gezellige dag maar toch vonden we het heerlijk om gister avond heerlijk te eten op ons balkon. Geen buffet maar tomaten, paprika, komkommer en meloen uit ‘eigen’ tuin. De eigenaar van dit optrekje komt dagelijks op het land even zijn eigen oogst onderhouden en brengt dan wat hij die dag van het land trekt ook bij zijn gasten, wij dus. De tomaten smaken naar tomaten, de komkommers naar komkommer en de paprika…. Inderdaad… Ruimte, rust, zon en een groentetuin geven een man en vrouw van de wereld dus wat ze nodig hebben. We zijn al bij de makelaar wezen kijken…
Hoewel… Je kunt ook bijklussen!
Door Frits van Eldik
