Bedankt!
Door Frits van Eldik
En zo ging ik naar het hoge noorden. Ik moest rekening houden met -30 en dus was ik voorbereid. Ik ken toevallig iemand die een handeltje heeft in thermisch ondergoed en ik heb een warme relatie met Tenson. Timberlands voor de grip en de rest kregen we daar overhandigd.
Het avontuur was geweldig. Ik word vrolijk van sneeuw en ijs in combinatie met spikes in je banden. Zolang het daglicht was moest ik fotograferen, maar in het donker werd Fritsje wakker in de grote Frits. De temperaturen vielen enorm mee. Het was wel fris en de harde wind maakte het leven van de fotograaf lastig. Maar koud had ik het nooit, sterker de onderkleding van Daniel hield mijn lichaamstemperatuur eigenlijk te hoog.
Wel kregen we een pak voor het geval we zouden stranden. Dat pak moesten we ook aan op de sneeuwscooter. Ik kan u vertellen dat ik meer transpireerde dan bij de Maleisische Grand Prix. Moeder wat was het heet! Daniel dank voor de support en het dragelijk maken van mijn leven!
Ook Volvo moet ik even bedanken voor het probleemloze avontuur…
Echt gebeurd verhaal
Door Frits van Eldik
Uiteraard beleefden we avonturen op de sneeuwscooter. Zo ook schrijvend collega Bert te Paard. Het was aarde donker, harde wind en zware sneeuwval. Bert gaf zijn Yamaha de sporen en hing links en rechts aan zijn scooter op zoek naar grip. Het beangstigde hem dat hij aangewezen was op zijn voorrijder. De man van wie hij slechts het achterlicht zag wist de weg en dat was in deze ijskoude Zweedse winternacht van levensbelang. Met moeite kon hij volgen hoewel de man langzaam uitliep. Plotseling stond de man stil en Bert schrok, greep naar de rem en schreeuwde luidkeels ‘shiiit, daar gaaaaa ik!’… Vlak voordat Bert zijn gids ramt stapt deze bij hoge snelheid af, loopt naar Bert en vraagt waarom hij niet volgt…
Bert was even van slag. Knipperde met zijn ogen en kon niet geloven wat hij zojuist meegemaakt had…
In werkelijkheid stond Bert gewoon stil. Doordat de grote sneeuwvlokken zo hard langs hem heen vlogen en door speling van de wind die dan weer recht van voren kwam en dan weer van links had hij het idee dat hij reed. Hij hield zijn stuur stevig vast en bewoog op de scooter met de verandering van de wind. De voorrijder reed langzaam weg en zag dat Bert niet volgde en dus ook de groep achter Bert niet. Op het moment dat de man in kwestie zijn scooter in de achteruit zet om verhaal te halen denkt Bert dat hij vol achterop de scooter zal duiken. Alles was een slechte droom onder bare omstandigheden.
Het grappigst was het verhaal achteraf voor de man achter Bert. Die ziet, terwijl hij wacht tot de karavaan zich in beweging zet, Bert als een klein kind op zijn stilstaande scooter zitten en vooral bewegen. Vreemd is de combinatie van remmen en gillen ‘Shiiit, daar gaaa ik!!’ op het moment dat de leider van de groep verhaal komt halen op het niet volgen van Bert. Uiteindelijk vraagt hij aan het einde van de rit aan Bert wat er nou precies aan de hand was. Verbouwereerd verteld Bert dat hij even compleet van de kaart was geweest. Eerlijk en recht uit het hart vertelde hij dat hij echt dacht volgas achter op de man voor hem te rijden.
De gebruikte naam is fictief. Hoewel de man in kwestie heel open en eerlijk bij het ontbijt dit verhaal nogmaals uit de doeken deed, leek het mij verstandig hem tegen zichzelf in bescherming te nemen. Ik moet toegeven dat gegeven de omstandigheden het erg lastig was je te oriënteren, maar om nou compleet van het pad te raken…
Het bleef nog lang onrustig onder de groep journalisten….
Driving on the Moon
Door Frits van Eldik
Wij pakken de fiets…
Door Frits van Eldik
Sleetje rijden
Door Frits van Eldik
Of ik me vermaak? Zodra het donker is kruip ik achter het stuur. Grote mannen worden dan kleine kinderen, maar dan wel met wagenbeheersing. Verder is er vooral sneeuw en wind waardoor je maar één kant op kunt fotograferen.
IJsbeer
Door Frits van Eldik
Frits goes North
Door Frits van Eldik
Inmiddels hang ik in de lucht op weg naar Kiruna in het noorden van Zweden. Na mijn laatste optreden in modeland gisteravond in de modefabriek is het nu dus tijd voor sneeuw en ijs.
In modeland heb ik me gisteravond wederom vermaakt vooral om het wereldje. Zelden een evenement meegemaakt waar organisatie zo ver te zoeken is. Men doet heel belangrijk maar in de ballenbak bij McDonalds was in het verleden meer orde . Neemt niet weg dat het wederom een leuk uitstapje was. Misschien moet ik toch een organisatie bureau beginnen. Heb inmiddels zoveel ervaring met evenementen dat ik zelfs een modeshow beter organiseer!
Ondertussen verbaas ik me over de KLM maaltijd. Daar waar ik vanochtend weer aan alle veiligheid eisen moest voldoen krijg ik nu via de maaltijdplateau de wapens in handen die ik nodig heb om iemand pijn te doen. Het bijgevoegde kaartje geeft aan ‘mozzarella and tomato skewer’. Daar waar ik een nagelschaartje in moet leveren krijg ik nu een ‘saté-prikker’ waarmee ik zeker zoveel schade aan kan richten. En als ik er nog langer over nadenk kom ik met het glas, waarin nu mijn appelsap nog geniet van het uitzicht, en de vork ook een heel eind. Het blijft een vreemde wereld….