Midget
Door Frits van Eldik
Ik kan dan wel geen beeld van Venray laten zien maar wel mijn voorliefde voor deze vorm van autosport laten zien. Ooit fotografeerde ik een Midget race op Indianapolis Raceway Park. Het betrof een avondrace. In de opwarmronde naar de vliegende start ging het mis. Ik was eigenlijk alleen maar aan het kijken of mijn positie goed was ten opzichte van de autootjes en of ik de juiste instellingen had gekozen voor de avondrace. Toch fijn dat ik in ieder geval voor dit doel de positie goed had en de instellingen juist waren.
Ook Venray heeft ‘t…
Door Frits van Eldik
Ik was op vele circuits op deze aardkloot. Van Zandvoort tot Indianapolis Raceway Park, van Mont Tremblant tot Fuji en Macau. Vandaag zette ik voor het eerst voet in Venray en ik moet zeggen dat het naar meer smaakte. Ook daar zijn problemen met het geluid en zal het circuit verplaatst gaan worden, maar dat ik vandaag een gezellige dag had is zeker!
Balletje, balletje…
Door Frits van Eldik
Als je even niet veel te melden hebt kun je teruggrijpen naar verhalen uit de oude doos. Zo genoot ik net van een verhaal van Rein op zijn blog. Ook ik heb vast nog wel iets leuks te melden uit het verleden. Ook ik zou nog wel een verhaal kunnen vertellen over de dezelfde locatie maar dat zou spanningen in een relatie op kunnen roepen. Wel is er nog een leuk verhaal over dezelfde Jan-Rein… Hoewel, dat weet ik niet 100% zeker, wel dat het een cameraman betrof…
Omdat je in Maleisië altijd even moet wennen aan de temperatuur en luchtvochtigheid zijn we daar altijd ruim op tijd aanwezig. Wij vertoeven die eerste dagen vooral in en om het zwembad van ons hotel. Nu zijn wij niet echt types die de hele dag stil zitten en dus wordt je baldadig. Een beetje stoeien en ravotten in het water deed het altijd goed. Ook was er altijd wel een bal in het spel, met name de tennisbal. Dat begint met een beetje onschuldig overgooien. Later werd de afstand een meter of veertig en veranderden de boogballen in keiharde en venijnige projectielen. In plaats van met z’n tweeën een beetje kinderachtig ballen ga je dat met z’n vijven of zessen doen en dan is het hek van de dam. De heer Mol probeert je te raken in het gezicht, de heer Plooij probeert hetzelfde bij de producer maar raakt de toevallig voorbij zwemmende captain van de heenreis en de cameraman zoekt even ontspanning in zijn eigen wereld. Dan kan timing wel eens een essentiële factor worden…
Op het moment dat de tennisbal snaarstrak en dus hard de hand van speler A verlaat, besluit de cameraman een handstand te doen. Dat doet deze precies op de lijn speler A en B. Terwijl B angstig het projectiel in zijn richting ziet komen verschijnen, vlak voor zijn neus, langzaam, maar naar later blijkt te snel, twee voeten uit het water. Ineens schieten deze snel uit het water en nog voordat de handstand in volle glorie is gerealiseerd maakt de tennisbal een carambole met het klokkenspel van het acrobaatje. De pijnkreet klonk van onder de waterspiegel een octaaf hoger dan verwacht en het vocht op de wangen, bij het happen naar lucht, was een mengsel van chloorwater en traanvocht. Een natte spons werd verwogen en enkele ‘zwaantjes’ wilden een helpende hand bieden. Het bleek echter een man van staal (het moet dus een cameraman geweest zijn) en deze gaf het klokkenspel even de ruimte die het nodig had en vervulde korte tijd later weer een rol in het gebeuren dat kinderachtig overgooien heet.
Looking for a job…
Door Frits van Eldik
Er is een serieus probleem in de autosportfotografie. Afgelopen weekend praat je iets meer met je collega’s dan normaal. Wat ga je doen? Kom je nog terug? Enkele Engelse collega’s gaan huizen schilderen. Ze gaan winterschilder spelen. Ze kunnen dus niet meer leven van de foto’s…
Met die gedachten loop ik nu al een paar dagen rond. Zal ook ik gewoon eens iets heel anders gaan doen? Met een paar vrienden foto’s gaan printen, fietsen maken, op het Circuit Park Zandvoort beetje helpen, desnoods met schilderen….
Kijk ik net naar buiten uit mijn appartement in Sao Paulo…. 22e verdieping.
Kleine correctie
Door Frits van Eldik
Ik las net een column van Jeroen Bleekemolen op nu.nl. Deze spreekt vele waarheden alleen moet ik hem op één punt toch corrigeren. Na afloop van de race afgelopen zondag. Toen bij Ferrari de juich foto’s gemaakt waren en de rust weerkeerde in de pitlane nam Fernando Alonso voor iedere medewerker van McLaren even de tijd om deze te bedanken voor zijn of haar inzet. Hij maakt een praatje, gaf minimaal een hand en hier en daar een dikke knuffel. Maar ik geef toe, het is lastig oordelen als je er niet bij bent en je toch om een mening gevraagd wordt…
Sao Paulo heeft ‘t… WEL!
Door Frits van Eldik
Jarenlang loop ik al tegen dit dorp aan te trappen maar de afgelopen week heb ik genoeg moois gezien. Ik bedoel dan niet alleen de Braziliaanse vrouw, maar vooral top lokaties waar je je niet in het Sao Paulo waant wat ik ken. De basis was al jaren goed. Een prima appartement met aan de overkant van de weg een bar. Iedere avond was er live muziek waar je het liefst een cd van zou kopen, een simpele maaltijd maar vooral de sfeer van buiten, van palmbomen en warmte. Als het eens een avond koud was kreeg je je eigen kachel. Niet zo’n moderne gaskachel maar een sfeervolle ouderwetse kolen versie. Verder zijn er genoeg restaurantjes in de directe omgeving om een Grand Prix weekend te kunnen overleven. Je bent toch alleen maar aan het werk en dus maakt de rest niet zoveel uit. De plaatsen van rust in deze miljoenen stad kende ik ook wel. Parque do Iberapuera is een oase maar ook letterlijk de rustplaats Murumbi begraafplaats. Dankzij een vriend die hier al wat jaren vertoeft heb ik enkele avonden kunnen genieten restaurants en bars waar we in Nederland nog wat van kunnen leren. We hebben deze week geen enkel teken van criminaliteit kunnen waarnemen en wat dat betreft was het hier dus beter toeven dan in Amsterdam. Laat ik het dus maar samenvatten met de woorden dat ik een geweldig leuke week in Sao Paulo heb gehad. Of ik nog Havaianas heb gekocht? Uiteraard!
En nu?
Door Frits van Eldik
Het Formule 1 seizoen is voorbij en we mogen wel zeggen dat het een seizoen is dat nog wel even blijft hangen. De underdog (bij aanvang van de laatste westrijd) die kampioen wordt, spionage geneuzel en vanuit Nederlands oogpunt Spyker. We hadden een Nederlands team. Ik denk niet dat er heel erg veel Nederlands overblijft bij Force India. Mallya weet wat hij wil en voerde afgelopen weekend met iedereen gesprekken binnen het team. Wie ben, wat doe je en waarom moet ik met jou verder? Die man wil dus inventariseren en heeft een missie. Met alle respect ik denk niet dat Michiel Mol weet wie hij allemaal op de loonlijst heeft staan. Daarnaast was Viijay vrij duidelijk waar het gaat om de rol van Michiel Mol. “Michiel is de zoon van mijn zakenpartner Jan Mol” sprak hij. De Nederlandse sponsors zullen grotendeels verdwijnen en dus durf ik te zeggen dat we ons volgend jaar niet op een Nederlands team hoeven te richten. Of er een Nederlander gaat rijden met een Formule 1 auto moeten we afwachten. Ik kan het me niet indenken. Albers kan misschien testen maar ik denk niet dat hij dat moet willen. Hij shopt vrolijk rond in autosportland en was zelfs aan het kijken bij Nascar. Doornbos blijft neem ik aan gewoon in de Champcars al krijgt die serie nog wel wat klapjes. RuSport stopt en ook andere teams proberen te overleven. Giedo van der Garde is zeker nog niet toe aan Formule 1 en dus ga ik er van uit dat we even niet hoeven te juichen voor Nederlanders in de hoogste klasse van de autosport. Als Alonso naar Renault gaat, dan is het spel op de wagen voor wat betreft de stoeltjes. Rosberg naar McLaren, Piquet met Nakajima naar Williams. Sutil zie ik nog wel eindigen bij Toyota en dus hebben we dan alleen Force India met lege stoelen. Ralf, Fissichella, Motayama, Liuzzi, Klien, Glock, De la Rosa… Waarom zou men daar überhaupt een Nederlander overwegen?
Hoe dan ook we hadden een geweldig Formule 1 seizoen. Met crashes die bij blijven, met spannende races, met foute keuzes van teams en de mooiste ontknoping sinds jaren!