‘De Snelste Coureur van Nederland’
Door Frits van Eldik
Vanavond gebeurde er iets heel raars. Ik bel ‘de snelste coureur van Nederland’, neemt Christijan Albers op! Nu loop ik lang genoeg mee in de autosport om te weten dat ‘de snelste coureur van Nederland’ niet Christijan Albers is! Dus begon het gesprek…. Ik vraag dus naar ‘de snelste coureur van Nederland’. “Daar spreek je mee!” (ook in de achtergrond hoorde ik mensen lachen omdat mijn vraag duidelijk was toen men dat antwoord hoorde) Nu ben ik niet gek…. Er valt een stilte… Ik was namelijk teleurgesteld. Je belt ‘de snelste coureur van Nederland’ en je krijgt iemand anders. Ik moet zondag namelijk een reportage maken met ‘de snelste coureur van Nederland’ en dat wilde ik even doorspreken. Maar nu zat ik mijn tijd te verdoen met Christijan Albers. Natuurlijk begrijp ik dat hij teleurgesteld was dat ik met hem geen genoegen nam, maar het ging mij maar om één man, ‘de snelste coureur van Nederland’. Na ruim een kwartier gaf hij me dan toch maar Tim. Tim Coronel, ‘de snelste coureur van Nederland’….
Roem
Door Frits van Eldik
Roem is vergankelijk. Formule1 coureurs zijn grootheden voor fans. Onbereikbaar als ze zijn vertegenwoordigen ze een zekere waarde. Urenlang staan sommigen te wachten om een foto te maken of een handtekening te krijgen. Woensdagavond zat ik even op mijn balkonnetje te kijken naar een donkere Middellandse Zee en verlichtte boullevard. Ik had de Champions League finale gekeken in de lobby van het hotel met veel bekenden. Nu liep één van hen naar de zee en ging op het muurtje voor zich uit zitten staren. Ivan Capelli. Op vrijdag liep ik me een weg te zoeken tussen de vele toeschouwers die bezit hadden genomen van het circuit toen ik Jacques Laffite naast me zag. Geen mens die hem herkende. Hoogtepunt was Michael Schumacher. terwijl wij ons druk maakten om de pole-foto van Alonso op zaterdag liep Michael Schumacher voor de fotografen langs. Niemand had ook voor hem want Alonso was de man van het moment. Roem blijkt vergankelijk en het advies voor de fans van nu, ga over een jaartje of 10 naar de ‘media carpark’ en wacht daar je helden van nu op. Velen werken dan voor televisie en zijn blij als ze nog herkent worden….
Een ezel…
Door Frits van Eldik
Ik moet het toegeven, ik was redelijk naar de klote na de Grand Prix in Monaco maar inmiddels ben ik weer zo goed als de oude. Gisteravond was ik te moe om te eten en dus dronk ik slechts een colaatje bij schrijvend collega Dijkman. Hij zat aan zijn dessert en dus schoof ik even aan. Tijdens ons samenzijn klonk er ineens een harde dreun! Ik keek om me heen en daar stond hij…. Coo Dijkman sprak de woorden “nee niet weer!”…
Het reizende Formule1-circus is een klein dorp en dus heb je mensen van allerlei pluimage. Er is dus ook een journalist die ik beschrijf als een nare, vervelende man. Ondertussen vindt hij zichzelf geweldig. Ik heb eigenlijk iedere avond in het hotel gegeten. Je komt laat ‘thuis’ even snel een douche en dan wil je eigenlijk niet verder dan je eigen hotel je eten zoeken. Een paar tafels verder gunde de journalist van het type ‘lul’ de vrouw des huizes geen blik waardig. Er kon niet op vriendelijk toon iets besteld worden de manier waarop hij in zijn stoel hing was veelzeggend. Ik heb al een paar keer geschreven Monaco is vermoeiend maar daar kan personeel van hotel of restaurant niets aan doen en dus vind ik dat je respect op moet brengen voor een ander. Daar stond hij dus…
Vanwege een Middellandse Zee briesje was de glazen deur dicht. Hoewel je dat erg goed kon zien zag de journalist hem toch over het hoofd. Echt vol tegen de glasplaat. Echt hard. Hij greep naar zijn gezicht. Voelde aan tanden en neus. Ging aan tafel zitten en had een van pijn vertrokken gezicht. De bediening bekommerde zich om hem en er werd ijs gehaald. Ik vroeg waarom Coo zei ‘niet weer’…. Nou zij Coo, hij kwam een half uur geleden een tafel reserveren en toen liep hij ook al tegen die deur op…
Voorbij 2
Door Daniel van den Hoek
Hoe kort kan het leven zijn? Kort. Te kort. Veel te kort.
Voorbij
Door Frits van Eldik
Het zit er op! In de fotografenruimte hangen de meeste fotografen moe achter hun computers. Ik moet nog even wachten tot de laatste foto’s op de beeldbank staan en dan gaan ik slapen. Monaco is zo vermoeiend en ik kan dat denk ik aan niemand uitleggen als deze hier niet gewerkt heeft. Mensen die hier voor het vertier komen begrijpen dat niet. Die kunnen of willen niet begrijpen dat je na een uurtje of 14 werken in dit dorp verlangt naar eten, rust, een douche en bed… “Nee ik ga naar mijn hotel” is een reactie die vol onbegrip ter kennis wordt aangenomen. Natuurlijk maak je leuke dingen en daar wil ik dan ook mee afsluiten. Trusten!
Kwam, zag en wint!
Door Frits van Eldik
Jeroen Bleekemolen nam dit weekend het stuur over van vader Michel. Vader zou voor de 30e keer aan de start verschenen zijn in Monaco maar gaf Jeroen de kans. Jeroen won de Porsche Supercup wedstrijd voor Patrick Huisman. Collega’s vroegen of Jeroen niet Formule 1 moet gaan rijden… Ik vroeg waarom… “Heb je z’n vriendin gezien!!” Nu nog een teambaas die ook dat als pluspunt ziet!
Close-up
Door Frits van Eldik
Met dank aan Sutton Motorsport Images, zo dichtbij…. Frits in actie…
Voor de duidelijkheid. Dichtbij werken is niet altijd ideaal. Mensen die vorig weekend een workshop bij woonden hebben het aan den lijve ondervonden. Je kunt wel wat anders maken dan anders maar eigenlijk is dit gekken werk. Na een paar minuten komt het besef dat het best gevaarlijk is en ga je ergens anders staan. Maar eigenlijk is het overal langs de baan extreem gevaarlijk. Zolang je weet wat je doet is er niets aan de hand. Hier kan eigenlijk niets gebeuren al geef ik toe dat ik bij andere klassen als Formule 1 hier zeker niet ga staan! Ik gok op de ervaring van de rijders, en dat doen er in Monaco velen met mij…
Overigens maken die pilonnen het lastig werken. Ze staan of in beeld of in de weg om vrij te kunnen bewegen. Nooit goed dus!