Zwanger
Door Frits van Eldik
Even een update per webpost. Dat is makkelijker dan iedereen apart mailen. Ik zit in de medische molen en weet nog niets. Krijg nog wat onderzoeken deze week en dan zal blijken of ik zwanger ben of niet en zo ja van een meerling of dat het belangrijkste achter de rug is. Op dit moment gaat het goed. Overige kaarten, fruitmanden en aanverwante artikelen kunnen dus even achterwege blijven. Bedankt voor alle reeds ontvangen liefde en warmte. Ik krijg er een kleur van!
Knikkende Knieën
Door Frits van Eldik
Terwijl ik vanmiddag naar het ziekenhuis mag voor nader onderzoek zit Daniel met knikkende knieën in de trein op weg naar Schiphol. Hij heeft geen idee wat hem te wachten staat bij de Renault presentatie en dus ook niet dat hij een speciale behandeling krijgt. Persoonlijk heb ik namelijk niets met presentaties en dus wilde ik een kijkje achter de schermen ten behoeve van het verhaal ‘wat komt er allemaal kijken bij de presentatie van een Formule 1 team’. Dat plan werd goedgekeurd door Renault en dus is ook het optreden van Daniel back-stage. Nu is Daniel een redelijke denker en dus mag hij van mij onbevangen zijn kunstje doen. Vanavond even relaxen en lekker wat eten en morgen krijgt hij zijn back-stage pass en kan hij zijn slag slaan. Ondertussen hebben we wat collega’s gevraagd om de foto’s in Engeland op de fabriek te maken en van het transport naar Monaco. De opdracht is simpel maar dus ook wel heel erg leuk. Kortom, de krenten uit de pap zijn ditmaal voor Daniel.
Wildplassen
Door Frits van Eldik
Er schijnt in Nederland een nieuwe rage te ontstaan. Het tegelwerpen. Tegelwerpen in de vrije ruimte gaat nog maar vanaf viaducten is waanzin. Persoonlijk vind ik dat ze degene die dat in zijn hoofd haalt direct moeten laten kennis maken met die betonnen plaat die er kennelijk al voor zijn of haar kop zweeft, maar ik ga daar niet over. Wel moet ik toegeven dat vorige week de lat hoog is gelegd. Want een tegel van een viaduct werpen en die dan door de achterruit gooien is ook wel weer knap. Je begrijp dat alle soorten steen mij op dit moment erg bezighouden. Van kiezel tot rotspartijen. Ik wacht met smart tot bij mij de toiletpot in stukken valt. Dat die enorme kei een gevaarlijk projectiel wordt door de zwaartekracht. Wat dat betreft zou ik nog wel even onderzoek instellen naar de motieven en/of oorzaak van die tegelgooier. Misschien was het wel een wildplasser met nierstenen. En dan word je in Nederland slechts veroordeeld voor wildplassen.
Hak op de tak
Door Frits van Eldik
Vroeger had je de SRV-man. Deze reed rond met zijn mobiele supermarkt en was een graag geziene gast bij luie huisvrouwen en de minder mobiele medemens. Gisteren had ik ook ineens zo’n service. Terwijl ik de derde aanval van mijn nierstenen probeerde te overwinnen kwam Daniel met twee grote tassen boodschappen aanzetten. Ik kan weer een week vooruit en dus lijkt het erop dat er op kantoor de hoop is dat ik dat ook doe. Maar hoe je het ook bekijkt, Daniel is een held en is op weg om promotie te maken. Heb hem al gezegd dat als ik het niet overleef hij alles mag hebben. Hoe ik het ook wend of keer, dit zijn wel de weken dat je weer eens na gaat denken. Nadenken over wat ik wil en hoe de toekomst er uit moet zien. Eigenlijk weet ik het wel en dus ga ik maar eens op zoek naar een rijtje wilgen. Nee niet dat ik er mee stop, maar ik ga het wel anders doen. Wil nog wat andere dingen opzetten en weet ook al met wie. Persoonlijk vind ik dat ik een te mooi netwerk en teveel know how heb om er niets mee te doen. Maar ik wil vooral vanuit huis werken. Waar dat huis staat maakt niet uit. Dat zou dus maar zo Zuid Europa kunnen worden. Ik wil rust en vooral mooie dingen doen. Wat die rust betreft. Ik wil eigenlijk een nieuw bed kopen. Nu had ik recentelijk een goede ervaring in een hotel en dus wilde ik dat ook. Dus heb ik een folder aangevraagd bij Hästens. Superbedden maar het is wel serieus geld dat daar tegenover moet staan. En ik ben natuurlijk een half jaar per jaar van huis. Even goed afwegen dus. Maar het is bijna tijd voor de verandering. Mijn directe omgeving zal nu wel weer lachen omdat ik dat wel vaker heb gezegd. Dit seizoen veranderd er nog niets. Ik doe of Grands Prix of ChampCar. Als ik eerlijk ben zou ik het liefst dat laatste doen. Ook dat heeft te maken met veranderingen en een kunstje doen. Laten zien hoe leuk het daar is. Ik ben er al vaak geweest en geniet echt van het Amerikaanse racen op alle niveaus. Aan de andere kant hebben we Albers en Doornbos en dat lijkt dus ook een mooi jaar te worden. Nog even gas geven op alle fronten en dan is het tijd voor rust. Natuurlijk blijf ik reizen want dat zit nu eenmaal in het bloed, maar wel met een andere intentie. Ben gevraagd of ik interesse heb in een functie op een totaal ander niveau binnen de autosport. Heb gezegd dat ik dat nog niet wil maar over een jaartje of drie het wel wil overwegen. Bruis van de ideeën over autosportevenementen en denk dat dat ook leuk is. Juist je ervaringen uit het buitenland zouden dan het verschil moeten maken. Kortom, ik ga maar eens door met alles op een rijtje zetten en dan in november een knoop doorhakken. Eigenlijk wil ik er ook nog een magazine bij…
Tasje pakken
Door Daniel van den Hoek
Het is vandaag een heus echte zondag. Buiten regent het en binnen worden uitsluitend huishoudelijke klusjes gedaan. Je kent het wel; afwassen, stofzuigen, dweilen, wassen… Verder wordt er tussen de bedrijven door wat rondgehangen op banken en stoelen hier en daar, en wordt er een tas gepakt. Frits is nog steeds niet in orde, sterker nog, hij is redelijk naar de klote, dus ga ik morgen zijn werk opknappen. In het geheel niet vervelend, want er staat “Monaco” op het menu. Twee dagen maar liefst! We slapen boven de tunnel, dus redelijk aan de luxe kant, zeg maar. Dat betekent vooruitdenken en nu al rekening houden met de GP die pas op 22 mei verreden word. Als het goed is, is de stad nog redelijk in originele staat, dus daar is vast wat leuks mee te doen qua fotografie. Het toeval wil namelijk dat ik ook de GP van Monaco ga verslaan, dus ik kan deze twee trips mooi combineren. Even Rick bellen nu, want moet mijn pak ook mee?
Make Poverty History
Door Daniel van den Hoek
Hoera, ze zijn binnen! De mooie witte bandjes van Make Povery History. U weet wel, het project waar Bob Geldof al dik 20 jaar mee bezig is. Ik heb gekozen voor de stoffe uitvoering, want die plastic bandjes heb ik nou wel gezien. Er zit een prima sluiting op, dus je kan hem zonder problemen even af doen. Ik draag hem om te laten zien dat het nog steeds belangrijk is om honger en armoede uit deze wereld te laten verdwijnen. En niet alleen met kerst ofzo. Nu jullie nog!!!
Albers in Amsterdam
Door Daniel van den Hoek
Zo, eindelijk warm geworden. Het duurde even, maar goed. Afgelopen donderdag dus was het zo ver. Een niet massaal aangekondigde rit met een Formule 1-wagen door het centrum van Amsterdam. Wat om acht uur zou moeten beginnen, begon pas om kwart voor tien. En dat was flink balen, want al die tijd hing ik als een heuse roddelfotograaf op de eerste verdieping boven een sigarettenwinkeltje uit het raam. Ik kon gelukkig wat regelen met de eigenaar (F1? Mmm, zijn dat niet van die wagentjes die hard rondjes rijden of was dat wat anders?) en bij gods gratie kon ik mij verdekt opstellen tussen zijn bedrijfskluis, de voorraad snoepgoed en een aantal stellingen met sigarettensloffen. Achter mij bevond zich het spektakel van omkledende pitspoezen die half-naakt met ontbloot bovenlichaam en vól in de make-up nogal verrast reageerden toen ik met mijn camera hun kleedkamer binnenstapte. (Rustig maar dames, dat heb ik eerder gezien hoor…). Effin, ik zat strak en stijf van de spanning om acht uur klaar voor het grote moment. Om kwart voor tien zat ik daar nog, de dames waren ondertussen verdwenen (want liepen op straat kou te kleumen) en de deadline van de kranten die Chris en ik moesten halen was eigenlijk al geweest. Als dat maar goed gaat. En verrek zeg, daar had je hem. Het was voorbij voor je het wist en alleen omdat je oren nog wat natuutten wist dat er een Formule 1-wagen door de straat gereden had. En nu snel als de bliksem een internetverbinding zoeken en nog sneller het beeld dooorsturen! Pff… Om één minuut voor tien viel mijn beeld bij het persbureau en verschillende kranten in de mailbox. Net op tijd dus. Maar volgende keer gaan we deze blamage anders aanpakken. Wat een ellende!