Rhenen
Door Frits van Eldik
Morgen komt de Koningin en haar familie een bezoek brengen aan Rhenen mijn geboorte stad. Het leuke daaraan is dat ik ongeveer ieder steentje op het door hen af te leggen parcours ken en dat ik zal schitteren door afwezigheid. Gelukkig heb ik een sterke vertegenwoordiger. Mijn in potentie allerbest vriend Jan Rein Hettinga mag de prinsen en prinsessen voor de voeten lopen met zijn camera en dus ben ik wel geïnteresseerd in de beelden van de NOS.
Gezien het leefritme van mijn zoon ben ik bang dat ik zijn wagen aan het voort duwen ben op het moment van uitzending, aangezien zijn moeder op dit moment Singapore onveilig maakt en wij mannen het rijk alleen hebben. Dus gaan we er morgen op uit maar zeker niet naar opa of de rest van de familie.
Grappig was de ervaring van Jan Rein Hettinga vandaag bij de repetities. Hij werd aangesproken door mensen die hem herkenden. Moet toch eng zijn te ontdekken dat de wereld van Frits groter is dan je denkt en dat diezelfde wereld dus eigenlijk weer heel klein is.
Hoe dan ook wens ik alle inwoners en bezoekers van Rhenen morgen een mooie dag toe. Wens ik Jan Rein (Rein voor vrienden) veel plezier en succes. En een oproep aan alle mensen langs de route. Val hem niet lastig, raak hem niet aan, scandeer niet zijn naam maar maak wél foto’s!!
Ik ben opzoek naar de leukste foto van Rein aan het werk in Rhenen. Die zal hier geplaatst worden en ik zal nadenken over een passende blijk van waardering. Hoe Rein er uit ziet?
Hij heeft zoveel uitstraling dat je hem vanzelf herkent. Hij heeft weinig haar (lees: kaal) en loopt tussen de prinsen en prinsessen met een camera op zijn schouder. Succes!
Helga
Door Frits van Eldik
De afgelopen dagen was ik in Stockholm. Daar mocht ik de bezoekers van Pro Solutions vertellen over mijn werk, mijn visie, mijn ervaringen met nieuwe Canon spullen. Ik ga dat steeds leuker vinden om te doen. Beetje ouwehoeren, vragen beantwoorden en mensen ontmoeten.
Het grappige was dat we met drie Canon Ambassadeurs aanwezig waren. Allen hebben we ‘photographer’ op ons visitekaartje staan en toch denken we en werken we allen anders. Als we elkaar van de ene op de andere dag zouden moeten vervangen zou het niet goed komen met de foto’s.
Ik was al vaker in Zweden geweest maar niet in Stockholm. Die stad is een uitgebreider bezoek zeker waard. Nu zaten we net buiten de stad in een heel fijn hotel en ben ik niet of nauwelijks in het centrum geweest. Wel heb ik kunnen constateren dat Zweedse vrouwen mooi zijn. Uiteraard was ik aanwezig op een beurs en de meeste deelnemers zetten wel bovengemiddelde vrouwen op hun stand, hoe dan ook ze scoorden punten. Overigens viel het aantal blonde vrouwen tegen. Maar goed ook want in Zweden heb ik de neiging die allen Helga te noemen. Vraag me niet waarom maar in gedachten had ik te maken met Helga 1, Helga 2 en Helga 3. Nogmaals geen idee waarom, maar een roodharige Zweedse had ik waarschijnlijk Pipi genoemd. Ik ben slecht in namen. Toch was het aangenaam vandaag even te moeten werken met de Nederlandse Nina. Hoewel, ik weet eigenlijk niet eens of ze wel 100% Nederlands is. Doet er ook niet toe, werken met mensen die weten wat ze willen is prettig.
Het bezoek was dus te kort, maar aan de andere kant is het toch ook weer fijn naar huis te gaan. No better place…
Zo’n fotovakbeurs is leuk maar het is zo lastig om je in te houden. Je loopt rond en vele standhouders willen wel een deal met je maken. Voor je het weet moet je een container naar Nederland sturen vol met nieuwe statieven, softboxen, lichtinstallaties, CF-kaarten en noem het maar op. Zelfs in ruil voor je naam mag je het soms gewoon meenemen. En toch ben ik zonder een enkel nieuw product thuisgekomen.
Het was erg gezellig en vooral het bijkletsen en leren van de collega ambassadeurs is altijd leuk. Bovendien was dit wat betreft vriendelijkheid en uitstraling één van de beste locaties ooit bezocht. Het was dus goed toeven in Zweden.
Ssssst….
Door Frits van Eldik
De tijd ontbreekt simpelweg voor het schrijven van verhaaltjes. Alleen als ik wacht op een vliegveld of aan het reizen ben met zo’n grote metalen vogel komt er soms wat van. Thuis probeer ik te werken en ondertussen papa te zijn en dat bevalt prima. Maar verhaaltjes die de moeite waard zijn om te lezen komt er niet van. De andere reden is Facebook. Daar verschiet ik mijn kruit. Daar kan ik wel tussen de dagelijkse activiteiten door even een paar regels tekst kwijt en voor mijn gevoel ben ik het dan klaar. Over hetzelfde nog een verhaal op deze webpost schrijven voelt als een herhaling van zetten.
Het is dus iets stiller maar dat komt vanzelf weer. Aanrader kan zijn om naar Facebook te gaan. Daar is mijn visie korter en soms krachtiger.
Even iets stiller dus maar ik denk dat ik de webpost voorlopig wel in leven laat.
…meer dan 1000 woorden!
Door Frits van Eldik
Het is grappig hoe soms dingen lopen. Je zoekt werk en dat kan best lastig zijn. Je doet dan wat je moet doen en tussendoor maak je wat je zelf mooi of leuk vindt.
Gisteren kreeg ik het verzoek van een energiedrank fabrikant om beeld te leveren voor hun internationale magazine. Leuk maar ik had niet echt met hen rekening gehouden. Sterker ik heb het archief vooral aangevuld met de meisjes van de concurrent.
De vraag was duidelijk. Het moet de opening worden van een verhaal over de wereldkampioen. Ik ging dus even opzoek naar en had niet echt iets bijzonders. Dat wil zeggen, ik had wel beeld dat ik zelf mooi vind maar of een beeldredacteur er ook zo over denkt is altijd afwachten.
Ik had 5 beelden. Eén vond ik perfect bij het verhaal passen maar was door een sluitertijd van 1/15sec eigenlijk niet echt scherp. Maar als opening zou ik hem gebruiken. Altijd fijn als je dan het verzoek krijgt om die foto hi-res te leveren. Goede smaak die Oostenrijkers!
Toch zet dat je wel aan het denken. Ben al jaren druk in de weer met Canon om het beste resultaat uit camera’s en lenzen te halen. Alles moet perfect en haarscherp. Vandaag werd weer bewezen dat het uiteindelijk om de boodschap van de foto gaat. Het hoeft niet altijd 100% te zijn als de foto maar communiceert wat de fotograaf in gedachten had. Zoals ik wel vaker zeg, het gaat er om dat je vertaald wat je in je hoofd hebt naar je apparatuur.
Wat in het vat zit…
Door Frits van Eldik
Grappig. Al jaren hadden we F1.NL ergens in een laadje liggen. De url is nu tot leven gekomen. Een project waaraan ook ik mijn medewerking heb toegezegd. Ene Olav Mol trekt de kar en ik geef het geheel een beetje kleur. het is zoiets als van kenners voor liefhebbers als kan dat in dit geval ook andersom gebruikt worden!
Energy Saver
Door Frits van Eldik
Ik heb hier de afgelopen weken niet veel geschreven. Ik had de handen vol aan mezelf. De longontsteking vrat energie voordat ik vertrok en de waarschuwing dat het een week of 6 ging duren voordat ik weer in normale doen was dreunde na. Ook de mededeling dat juist op het moment dat ik me goed zou voelen goed voor mezelf moest zorgen was duidelijk. Australië was eenvoudig. Het lichaam gaf duidelijk aan dat ik rustig aan moest doen en dus gaat dat vanzelf. In Maleisië ging het lichaam technisch veel beter al was ik ‘s avonds gesloopt. Met regelmaat ging ik even op bed liggen en viel ik in slaap. Dan werd ik uren later wakker met BVN op tv en sliep ik vrolijk verder.
In Maleisië had ik veel werk met Giedo van der Garde in de GP2 en mijn F1 werk. Tussendoor was e rniet echt rust maar heb goed op mezelf gepast. Toch heb ik dingen als ‘even snel een webpostje schrijven’ laten vallen. Wat dat betreft is Facebook efficiënter. Kort en krachtig past op dit moment beter bij me.
Over een paar uur terug naar huis en daar kijk ik erg naar uit. Ben nu al blij dat ik niet naar China ga!
Oz
Door Frits van Eldik
Mijn Australië trip zit er al bijna op. Morgen nog een dagje knallen en dan is het einde dag 4. Op zich jammer want het is een geweldig fijne plek om te zijn. Het was kort maar krachtig. Lang genoeg om avonturen te beleven. Zo dronk ik vanochtend even koffie bij één van de teams en daar moest ik eigenlijk wel lachen om een monteur die zijn eigen kies getrokken had. Hij had kiespijn en hij daacht dat trekken de beste optie was. Dan kijk je even in de lade met afdeling tangen…
Een ander was gebeten door een insect. Iedere avond lopen de meeste paddockgangers door het park naar de hotels. Tja daar voel je wel eens een vliegje, mugje of ander vliegend object. Dit teamlid was ook gebeten. Maar die plek werd wel erg groot en dik, bovendien voelde hij zich niet ze lekker. Dus ging hij even naar de dokter. Hij keerde terug met nog een prikje. Dit keer in zijn andere arm. Een infuusaansluiting om direct antibiotica toe te dienen. En dus werkte hij met een infuusaansluiting alsof er niets aan de hand was.
Hoe dan ook, Melbourne is een geweldige stad al zag ik dit keer slechts het park, het circuit en mijn hotel dat aan de rand van het park ligt. Over ruim 24 uur op naar Maleisië!